سلام ، مدتی است در پوچی گم شده ام ، نمی دانم ، نمیشناسم ، نمی فهمم خودم را ، به سایه ام نگاه می کنم ولی چیزی جز شبهی پوچ نمی بینم روبرویم جاده خاکی بی انتهاست و پشت سرم راههای طی شده شبیه سراب ، نگاهم به دوردستهاست وچرا ناامیدم نمی دانم ، بارها به خود وعده تلاش می دهم ولی چون روزنه امیدی نمی بینم کور و گنگ رد میشوم ، رفیقم را جز خارهای بیابان نمیابم و آیا دیگر رفیقی از جنس انسان برایم باقی مانده ، باز نمی دانم ، تو خود وعده داده ای می آیی...چشم به راهتم آقا کمکم کن